Kiedy dokonujemy odpisów aktualizujących należności

    W ramach zamykania roku obrotowego przedsiębiorstwa prowadzące księgi rachunkowe są zobowiązani do dokonania odpisów aktualizujących należności, które są obarczone ryzykiem niewypłacalności. To znaczy, że w przyszłości mogą nie przynieść żadnych korzyści ekonomicznych, z tego powodu na dzień bilansowy należy urzeczywistnić ich wartość.
   Wycenę należności dokonuję się w księgach rachunkowych nie rzadziej niż dzień bilansowy w kwocie wymagającej zapłaty z zachowaniem zasady ostrożności wyceny (art. 28 ust. 1 pkt 7 ustawy o rachunkowości).
   Wartość należności co do których są obiekcje ich wypłacalności, aktualizuje się poprzez dokonanie odpisu aktualizującego zgodnie z art. 35 b ustawy o rachunkowości.
   Należności wątpliwe są to należności których z zapłatą dłużnik zalega, a jego sytuacja majątkowa i finansowa na spłatę należności jest nie prawdopodobna bądź należności są kwestionowane przez dłużnika. Omawiając kwestie należności należy mieć na uwadze również należności umorzone, przedawnione i nieściągalne.
   Jeżeli należności nieuregulowane zostaną umorzone, ulegną przedawnieniu lub zostaną uznane za nieściągalne to nie tworzy się na nie odpisu aktualizującego. Zaistnienie takich przesłanek jest podstawą do ostatecznego wyksięgowania niezapłaconych należności z ksiąg rachunkowych i zaewidencjonowania ich w pozostałych kosztach operacyjnych lub finansowych.

Ujęcie wstępnej opłaty leasingowej w księdze podatkowej

  
Wstępna opłata leasingowa może zostać zaliczona do kosztów podatkowych i wpisana jednorazowo do księgi bez konieczności rozliczania w czasie.
   Umowa zawarta przedsiębiorcy z leasingodawcą może zostać zaliczona jako leasing operacyjny, jeżeli zostaną spełnione warunki zawarte w art. 23b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W takim leasingu przedmiotem leasingu jest środek trwały u finansującego, który dokonuje odpisów amortyzacyjnych. Natomiast korzystający wydatki dotyczące tej umowy np. raty leasingowe,opłatę wstępna zalicza do kosztów uzyskania przychodów.
    Wstępna opłata leasingowa jest kosztem pośrednim, nie można bezpośrednio powiązać jej z konkretnym przychodem. Koszty te potrąca się zgodnie z datą ich poniesienia, a jeżeli dotyczą okresu dłuższego niż rok i występują trudności z określeniem jaka ich część dotyczy danego roku podatkowego, to stanowią koszty podatkowe proporcjonalne do okresu,którego dotyczą.
   Opisana powyżej opłata ma charakter jednorazowego wydatku, nie tyczy się ona okresu na jaki została zwarta umowa leasingowa i nie można przypisać jej do poszczególnych rat leasingowych. Z tego powodu klasyfikuje się ją do kosztów jednorazowych poniesionych w dacie ich poniesienia bez konieczności rozliczania ich w czasie. Za dzień poniesienia kosztu uzyskania przychodu przyjmuje się dzień wystawienia faktury lub innego dowodu stanowiącego podstawę do ujęcia kosztu.

Początkujący przedsiębiorcy nie będą płacić składek ZUS

  

Ministerstwo Rozwoju w ramach konstytucji biznesu pracuje nad nową ulgą dla początkujących przedsiębiorców, która ma polegać na zwolnieniu przedsiębiorców z płacenia składek ZUS przez pół roku. Po tym czasie będą płacili tylko mały ZUS przez 2 lata. Mały ZUS jest to obniżona składka ZUS.
   Aktualnie osoby, które zaczynają prowadzić działalność gospodarczą mają prawo do skorzystania z z ulgi składkowej i płacenia przez pierwsze dwa lata niższej składki za ubezpieczenie społeczne. Jednak, aby skorzystać z tej ulgi muszą spełniać następujący warunek - nie prowadzili w przeciągu ostatnich 5 lat takiej działalności na rzecz byłego pracodawcy. Osoby, które prowadzą działalność gospodarczą mają obowiązek płacenia składek ubezpieczeniowych od co najmniej 60% średniego wynagrodzenia w gospodarce, a osoby zaczynające prowadzenie działalności gospodarczej 30% minimalnego wynagrodzenia. Tacy przedsiębiorcy płacą niższe składki, ale załatwienia formalności są identyczne.
   Osobą rozpoczynającym prowadzenie działalność gospodarczej warto jest pomagać, a najłatwiejszą metodą pomocy jest zmniejszenie obowiązków w zakresie ubezpieczeń społecznych. W innym razie w raz z podatkiem dochodowym należy opłacać składki ZUS nawet jeśli nie osiągnie się przychodu.
   Ulga dla początkujących przedsiębiorców daje więcej korzyści niż strat. Zmniejsza ilość wpływów ze składek na ubezpieczenie społeczne, ale w przyszłości zmniejszy również koszty emerytury osób korzystających z takiej ulgi. Osoby, które nie opłacają składek przez okres tzw. "wakacji ubezpieczeniowych" nie zbierają kapitału emerytalnego, ale raz w życiu każdy powinien mieć do tego prawo.
    Osoby zaczynające prowadzić działalność gospodarczą po raz pierwszy w życiu, podejmują się bardzo wysokiego ryzyka, ponieważ nie mają doświadczenia i często nie uwzględniają wszystkich kosztów, przeszacowują swoje przyszłe przychody. W początkowym okresie działania firmy przychody są często niższe od kosztów, więc wiele przedsiębiorców szybko się poddaje, a ich przykład zniechęca innych do zakładania własnej działalności gospodarczej. Wiele jest chętnych do pracy na etacie, a chętnych do założenia firmy jest znacznie mniej. Dlatego warto pomóc osobą rozpoczynającym prowadzenie swojego pierwszego biznesu.
   Konfederacja Lewiatan zaproponowała troszkę inne rozwiązania, niż przedstawiło to Ministerstwo Rozwoju. Ministerstwo zaproponowało, aby obowiązkowe zgłoszenie się do ubezpieczenia społecznego był w momencie  rozpoczynania działalności, a obowiązek opłacania składek dopiero po upływie roku. Zmiana ma polegać na tym, że "wakacje ubezpieczeniowe" byłyby dwa razy krótsze niż aktualnie są, ale osoby korzystające z nich byłyby w pełni zwolnione z opłacania składek ZUS, a nie w części tak jak jest to dotychczas. Taka zmiana jest neutralna dla finansów publicznych, a korzystna dla osób podejmujących się prowadzenia działalności gospodarczej, gdyż w pierwszym roku, który jest najtrudniejszy, zmniejszyłyby się koszty prowadzenia działalności. Przedsiębiorca zwolniony z płacenia ubezpieczenia nie ponosiłby kosztów ubezpieczenia oraz  nie traciłby czasu na załatwianie formalności. Na początku prowadzenia działalności jest to bardzo cenne, ponieważ przedsiębiorca  powinien się skupić na rozpoznawaniu rynku, udoskonalaniu produktu, budowaniu relacji z klientem itd. W przypadku małych składek, takich jak obecnie od 30% minimalnego wynagrodzenia, koszt załatwiania formalności jest wysoki w stosunku do kosztu samych składek.
   Wakacje ubezpieczeniowe należałyby się tylko raz w życiu, a nie tak jak obecnie co 5 lat, więc zmniejszyło by się ryzyko nadużycia ulgi.

Kiedy warto skorzystać ze zwolnienia VAT

 

 Do tej pory ze zwolnienia VAT mogli korzystać tylko drobni przedsiębiorcy. Drobnymi przedsiębiorcami są podatnicy, którzy w poprzednim roku podatkowym nie przekroczyli 150 00 zł wartości sprzedaży. Od 2017 roku ze zwolnienia z VAT mogą skorzystać przedsiębiorcy, którzy w  poprzednim roku podatkowym nie przekroczyli 200 000 zł wartości sprzedaży. Warto pomyśleć kiedy zwolnienie z VAT jest korzystne.
   Zgodnie z art. 113 ust. 1 ustawy o VAT zwolnieniu z podatku podlega sprzedaż dokonywana przez podatników, którzy nie przekroczyli w ubiegłym roku podatkowym 200 000 zł wartości sprzedaży. Jeśli wartość zwolnionej sprzedaży przekroczy ten limit to podatnik traci prawo do zwolnienia z podatku VAT począwszy od czynności, którą przekroczył ten limit.
   Zwolnieniu z VAT podlegają również podatnicy, którzy w trakcie trwania roku podatkowego rozpoczynają działalność podlegającą opodatkowaniu VAT, jeśli przewidują, że wartość ich sprzedaży nie przekroczy proporcjonalnie do okresu prowadzonej działalności w roku podatkowym limitu 200 000 zł. Jeśli wartość sprzedaży proporcjonalnie do okresu prowadzonej działalności przekroczy w czasie trwania roku podatkowego ten limit to zwolnienie traci moc, począwszy od czynności, którą został przekroczony ten limit.
   Należy pamiętać, że rozpoczynając działalność gospodarczą podatnik korzysta ze zwolnienia VAT z wyjątkami wykazanymi w art. 113 ust. 13 ustawy o VAT. Reasumując czynności wykazane w tym przepisie nie są uprawnione do zwolnienia VAT. Tyczy się to podatników wykonujących m.in
sprzedaży środków transportu świadczących usługi prawnicze.

Obowiązki podatników zwolnionych VAT

   Podatnicy zwolnieni z VAT nie mają takich zobowiązań ewidencyjnych jak czynni podatnicy VAT. W dodatku podatnicy zwolnieni z VAT nie składają deklaracji VAT.
   Jednak są oni zobowiązani do prowadzenia ewidencji zgodnie z art. 109  ust 1 ustawy o VAT. Jest to istotne dla ustalenia momentu utraty zwolnienia z VAT. Zgodnie z tym przepisem podatnicy u których  jest sprzedaż zwolniona z VAT są zobowiązani do prowadzenia ewidencji sprzedaży za dany dzień, nie później niż przed sprzedażą dokonaną w następnym dniu.
   Istotne jest, że w sytuacji stwierdzenia, że podatnik nie prowadzi ewidencji, do której na mocy prawa jest zobowiązany prowadzić lub prowadzi ją w sposób nierzetelny, na podstawie dokumentów ciężko jest ustalić wartość sprzedaży, naczelnik urzędu skarbowego bądź organ kontroli skarbowej ustala, w drodze oszacowania wartość opodatkowanej sprzedaży  i ustala od niej kwotę podatku. Jeśli nie ma możliwości ustalić przedmiot opodatkowania, kwotę podatku ustala się stosując 23%stawkę VAT.

Rezygnacja oraz powrót do zwolnienia z VAT

   Zdarzają się przypadki, że podatnik pomimo, że nie przekroczył limitu zwolnienia VAT, chce zrezygnować z tego zwolnienia dobrowolnie i stać się czynnym podatnikiem VAT.
   Aby zrezygnować ze zwolnienia konieczne jest pisemne zawiadomienie o tym naczelnika urzędu skarbowego przed rozpoczęciem miesiąca w którym podatnik rezygnuje z tego zwolnienia. Jednak w sytuacji podatników zaczynający działalność w trakcie trwania roku podatkowego zawiadomienie naczelnika urzędu skarbowego musi mieć miejsce przed dokonaniem pierwszej czynności opodatkowanej podatkiem VAT.
   Warto zwrócić uwagę, że podatnik, który utracił prawo do zwolnienia VAT bądź z niego zrezygnował może skorzystać z niego ponownie. Jest to możliwe po upływie roku licząc od końca roku w którym zostało utracone prawo do zwolnienia VAT bądź z niego zrezygnowano.
   Chcąc dobrowolnie zrezygnować ze zwolnienia VAT należy brać pod uwagę wady i zalety tej decyzji. Zwolnienie z VAT umożliwia uniknięcia wielu obowiązków takich jak: szczegółowe prowadzenie ewidencji, rozliczanie podatku VAT miesięcznie lub kwartalnie. Z drugiej strony zwolniony podatnik nie ma prawa do odliczenia podatku VAT. Rezygnacja ze zwolnienia z podatku VAT korzystna jest dla podatników, którzy zamierzają dokonać dużych inwestycji, które będą ich uprawniać do odliczenia VAT naliczonego. W innym razie, kiedy podatnik nie planuje żadnych inwestycji, a jego zakupy będą ograniczać się do zakupu towarów handlowych sprzedawanych na rzecz osób fizycznych, którzy nie prowadzą działalności gospodarczej opłaca się skorzystać ze zwolnienia VAT.

 

Zwolnienie VAT z uwagi na wartość sprzedaży z punktu widzenia ekonomicznego jest korzystne dla podatników, którzy dokonują sprzedaży na rzecz:

• osób fizycznych, którzy nie prowadzą działalności gospodarczej,
• podmiotów, którzy prowadzą działalność gospodarczą, ale są zwolnieni z VAT-u z uwagi na limit sprzedaży,
• podmiotów, którzy dokonują czynności tylko zwolnionych z VAT

Zwolnienie VAT z uwagi na wartość sprzedaży nieopłacalne dla podatników:

• u których nabywcami usług i towarów są czynni podatnicy VAT,
• sprzedająca usługi i towary opodatkowane niższą stawką niż podstawowa w związku z tym wyniku rezygnacji ze zwolnieni z VAT wystąpiłaby nadwyżka podatku naliczonego nad należnym,
•  dokonujących dużych zakupów inwestycyjnych.

Zasady składania deklaracji VAT w 2017 roku

 Składanie deklaracji VAT jest podstawowym obowiązkiem czynnych podatników. Deklaracja VAT jest sporządzana na podstawie ewidencji zakupu i sprzedaży VAT. Od 2017 roku znowelizowana ustawa o VAT wdraża istotne zmiany w zakresie składania deklaracji VAT.

Obowiązek rozliczenia VAT przez czynnych podatników VAT

  Bez względu na to czy podatnik w danym okresie rozliczeniowym dokonał czynności opodatkowanych czy też nie jest on zobowiązany do złożenia deklaracji VAT. Nawet jeśli w danym okresie rozliczeniowym podatnik nie dokonał żadnych czynności opodatkowanych oraz nie zakupił żadnych towarów i usług, a jego VAT należny i naliczony w danym okresie rozliczeniowym wynosi 0 jest on zobowiązany również do złożenia deklaracji VAT. Są jednak wyjątki od tej zasady, kiedy podatnik zostaje zwolniony z obowiązku składania deklaracji VAT. Zwolnieni z takiego obowiązku są podatnicy, którzy zawiesili działalność na podstawie przepisów o swobodzie prowadzenia działalności gospodarczej. Zwolnieni zostają na okres trwania zawieszenia. Zwolnienie to nie dotyczy następujących podatników:

• podatników dokonujących WNT;
• podatników dokonujących importu usług bądź nabywających towary w zakresie, których są podatnikami;
• okresów rozliczeniowych w których została zwieszona działalność gospodarcza, a okres ten nie dotyczył pełnego okresu rozliczeniowego;
• okresów rozliczeniowych, za które podatnik jest zobowiązany rozliczyć się z podatku z tytułu wykonania czynności podlegających opodatkowaniem, a także czynności za ,które jest zobowiązany sporządzić korektę podatku naliczonego.

    Płatnik w czasie w którym ma zawieszoną działalność dokona sprzedaży samochody stanowiącego środek trwały jest zobowiązany opodatkować tą transakcje na zasadach ogólnych. W takiej sytuacji powinien złożyć deklaracje VAT za okres w którym powstał ten obowiązek podatkowy.
    Obowiązek składania kwartalnych czy miesięcznych deklaracji VAT nie dotyczy drobnych przedsiębiorców, którzy są zwolnieni z tego obowiązku na podstawie ustawy o VAT art. 113 zgodnie z którym podatnicy u których obrót nie przekroczył 200 00 zł są zwolnieni z podatku VAT.

Deklaracja miesięczna

    Największą grupę podatników VAT stanowią podatnicy, którzy rozliczają się miesięcznie. Podatnicy ci mają obowiązek złożenia deklaracji VAT -7 do 25 dnia miesiąca następującego po miesiącu, który jest rozliczany.
    Z poprawnie sporządzonej deklaracji VAT może wynikać zobowiązania podatkowe, które podlega wpłacie do urzędu skarbowego lub nadwyżka podatku naliczonego nad należnym. Kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym podatnik może wykazać jako kwotę do przeniesienia na następny miesiąc lub otrzymać jako zwrot bezpośrednio na rachunek bankowy.

Deklaracja kwartalna - metoda kasowa

    Mali podatnicy rozliczający się metodą kasową składają w urzędzie skarbowym deklaracje VAT najpóźniej do 25 dnia drugiego miesiąca kwartału, który będzie rozliczany.
    Małym podatnikiem jest podatnik, u którego wartość sprzedaży (wraz z kwotą podatku) nie przekroczyła w poprzednim roku podatkowym równowartości 1 200 000 euro wyrażonych w polskich złotych. W sytuacji podatników prowadzących przedsiębiorstwo maklerskie, zarządzających funduszami inwestycyjnymi  będącymi agentami zleceniobiorcami bądź innymi osobami, które świadczą usługi o podobnym charakterze - limit prowizji bądź innej postaci wynagrodzenia nie może przekroczyć w poprzednim roku podatkowym równowartości wyrażonej w polskich złotych 45 000 euro.
Mali podatnicy rozliczający się metodą kasową rozliczają VAT kwartalnie na formularzu VAT 7K do 25 dnia następnego miesiąca po każdym kwartale. W tym samym terminie podatnicy są zobowiązani do zapłacenia podatku, jeśli w deklaracji została wykazana nadwyżka podatku należnego nad naliczonym.
   Mali podatnicy tracą prawo do rozliczania się metodą  kasową w momencie w którym przekroczyli równowartość w polskich złotych 1 200 000 euro przychodów.

    W takiej sytuacji mały podatnik składa deklaracje podatkowe miesięcznie począwszy od pierwszego miesiąca kwartału:

• w którym został przekroczony limit- jeśli limit został przekroczony w pierwszym bądź drugim miesiącu kwartału, jeżeli przekroczenie tej kwoty miało miejsce w drugim miesiącu kwartału to deklaracja za pierwszy miesiąc kwartału jest składana do 25 dnia miesiąca następującym po drugim miesiącu kwartału,
• następującego po kwartale, jeżeli przekroczenie limitu miało miejsce w 3 miesiącu kwartału.

    Mali podatnicy rozliczający się metodą kasową w urzędzie skarbowym składając deklaracje kwartalnie do 25 dnia miesiąca kolejnego miesiąca następującego po kwartale, który jest rozliczamy.
Zasada ta jest stosowana również, jeśli mały podatnik dobrowolnie zrezygnował z metody kasowej.

Deklaracje kwartalne

    Mali podatnicy, którzy nie wybrali metody kasowej, a chcą rozliczać się kwartalnie muszą zawiadomić w formie pisemnej o tym naczelnika urzędu skarbowego najpóźniej do 25  drugiego miesiąca kwartału, który będzie rozliczany.
Zasadę tą nie stosuje się u następujących podatników:

• zarejestrowanych przez naczelnika urzędu skarbowego jako podatnicy VAT czynni przez okres 12 miesięcy, zaczynając od miesiąca, w którym został zarejestrowani lub
• podatnicy, którzy w danym kwartale bądź w poprzedzających go czterech kwartałach dokonali dostawy towaru.

   Należy pamiętać, że w związku z wejściem nowelizacji ustawy o VAT od 1 stycznia 2017 roku nastąpiła likwidacja rozliczeń kwartalnych dla podatników innych niż mali.

Od 2017 roku nastąpiła również likwidacja druków VAT 7D.

E - deklaracje

    Od stycznia 2017 roku jest obowiązek składania deklaracji VAT drogą elektroniczną. Zasady składania deklaracji VAT drogą elektroniczną są opisane w ordynacji podatkowej. Powszechny obowiązek składania deklaracji drogą elektroniczną będzie od 1 stycznia 2018 roku. Od stycznia 2017 roku taki obowiązek został wprowadzony dla części podatników.

Zobowiązani od stycznia 2017 roku do składania deklaracji VAT drogą elektroniczną są:

• zobowiązani do zarejestrowania się jako podatnik VAT UE,
• dostawcy towarów bądź świadczący usługi dla, których podatnikiem jest nabywca,
• zobowiązani do składania deklaracji, informacji, a także rocznego rozliczenia podatku za pomocą komunikacji elektronicznej.

Elektroniczna VAT UE

      Nowelizacja ustawy wprowadza od stycznia 2017 roku obowiązek składania drogą elektroniczną informacji podsumowującej VAT UE, a także informacji podsumowujących o obrocie krajowym VAT 27 i korekt tych informacji.
      Takie informacje składane są za okresy miesięczne. Od 1 stycznia tego roku nie ma możliwości  składania takich informacji za okresy kwartalne. Zasady składania informacji podsumowujących opisane w ordynacji podatkowej.

Zapłata podatku

    Podatnicy są zobowiązani do obliczenia i zapłacenia podatku  za okres miesięczny do 25 dnia miesiąca następującego po miesiącu w którym powstał obowiązek podatkowy  bez wcześniejszego wezwania naczelnika urzędu skarbowego. Podatnicy u których obowiązek składania deklaracji za okres miesięczny powstał w drugim miesiącu kwartału są zobowiązani do obliczenia i zapłacenia podatku za pierwszy miesiąc kwartału do 25 dnia miesiąca następującego po drugim miesiącu kwartału.
    Z kolei mali podatnicy rozliczający się kwartalnie mają obowiązek bez wezwania naczelnika urzędu skarbowego obliczenia i zapłacenia podatku za okresy kwartalne  do 25 dnia miesiąca następującego po kwartale w którym powstał obowiązek podatkowy.


 W 2017 roku małym podatnikiem jest:

• podatnik, u którego sprzedaż brutto w 2016 roku nie przekroczyła 5 157 000 zł   (1 200000 euro x 4,2976 zł/euro po zaokrągleniu do pełnych złotych)
• podatnik, który prowadzi przedsiębiorstwo maklerskie, zarządzających funduszami inwestycyjnymi, a jego prowizja brutto za wykonanie usługi w 2016 roku nie przekroczyła 193 000 zł (45 000 euro x 4,2976 zł/euro po zaokrągleniu do pełnych złotych).

  

  

http://www.gofin.pl/podatki/17,2,62,161529,zasady-skladania-deklaracji-vat-w-2017-r.html

Rozliczenie roczne czyli kiedy PIT 40, a PIT 11??

 

Niektórzy podatnicy po zakończeniu roku podatkowego mogą wybrać czy ze zobowiązania z podatku dochodowego od osób fizycznych rozliczą się sami czy też powierzą to płatnikowi. Osoby, które mają prawo rozliczyć się z podatku dochodowego na preferencyjnych warunkach, korzystając z ulg i rozliczeń bądź również otrzymują należności od więcej niż jednego płatnika, rozliczenie roczne dokonują sami na podstawie sporządzonych przez płatników PIT-ów 11, które informują o dochodach oraz pobranych zaliczkach.
   Natomiast płatnik za podatnika może dokonać rozliczenia rocznego tylko w określonych sytuacjach. Takie rozliczenie stosuje się głównie przy osobach zatrudnionych na podstawie umowy o pracę. Aby płatnik mógł za pracownika dokonać rozliczenia za 2016 rok, to podatnik przed 10 stycznia 2017 roku powinien pracodawcy dostarczyć oświadczenie PIT-12. Wtedy płatnik musi wywiązać się z obowiązku obliczenia rocznego podatku sporządzając PIT 40.

PIT 11, gdy podatnik rozlicza się samodzielnie

   Płatnik ma obowiązek sporządzić informacje PIT 11. W informacji PIT 11 wykazywane są kwoty przychodów uzyskane przez podatnika z poszczególnych źródeł, pobrane zaliczki na podatek dochodowy w ciągu roku oraz zastosowane koszty uzyskania przychodów. PIT 11 musi zawierać również informacje o pobranych składkach na ubezpieczenie zdrowotne i społeczne. Jednakże samo pobieranie w roku podatkowym zaliczek na podatek dochodowy od uzyskanego przychodu nie decyduje o obowiązku sporządzenia informacji PIT 11. Warunkują o tym obowiązku uzyskane przez podatnika przychody zawierane w tej informacji. Płatnik ma obowiązek wykazać w PIT 11 przychód wraz z zastosowanymi kosztami uzyskania przychodu i podlegającymi odliczeniu składkami na ubezpieczenie społeczne, również wtedy, gdy zaliczka na podatek wynosi 0 zł.

Przychody jedynie z danego okresu

   W informacji PIT 11 za dany rok podatkowy wykazywane są należności, które stanowią przychód z danego roku. W rezultacie w informacji PIT 11 za 2016 rok płatnik powinien zawrzeć tylko te przychody, które zostały otrzymane przez podatnika bądź pozostawione mu do dyspozycji w 2016 roku. Będą to przychody opodatkowane, gdyż w PIT 11 nie uwzględnia się przychodów wolnych od podatku oraz przychodów od których zaniechano poboru podatku (zgodnie z przepisami Ordynacji podatkowej).

   Wyjątkiem są przychody zwolnione z opodatkowania uzyskane za granicą oraz pochodzące ze środków bezzwrotnej pomocy zagranicznej. Dodatkowo płatnik jest zobowiązany wykazać w tej informacji dochody zwolnione z podatku na podstawie umów międzynarodowych lub umów o unikaniu podwójnego opodatkowania. Tyczy się to dochodów do których stosuje się w zakresie opodatkowania tzw. metodę wyłączania z progresją, przy której dochód uzyskany za granicą w Polsce jest zwolniony z podatku, ale powinien być ujęty przez podatnika do ustalenia stopy procentowej zgodnie z którą będzie obliczany podatek należny od dochodu uzyskanego w Polsce.

Koszty oraz składki ubezpieczeniowe

   W PIT 11 płatnik musi wykazać faktycznie zastosowane koszty uzyskania przychodów. W rezultacie może mieć miejsce sytuacja, w której w informacji tej znajdą się również koszty te przyjęte przez płatnika bez względu na przyczynę w wysokości niższej lub wyższej od rocznych limitów ustalonych w art. 22 ust 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Kiedy koszty rzeczywiście zastosowane różnią się od kosztów uzyskania przychodów rzeczywiście przysługujących podatnikowi, podatnik jest zobowiązany rozliczyć je w ramach obowiązujących limitów sporządzając roczne zeznanie podatkowe.

   Poza kosztami i przychodami w PIT 11 płatniki uwzględnia również składki na ubezpieczenie zdrowotne i społeczne. Jednak w tej informacji powinien je ująć w kwotach, w których podatnik ma prawo odliczyć od dochodu i od podatku. Z tego powodu składki zdrowotne należy wykazać w wysokości nieprzekraczającej 7,75%  podstawy wymiaru. Natomiast nie ma obowiązku ujmowanie w tej informacji składek odprowadzonych do ZUS-u.

PIT 40 rozliczenie dokonane przez płatnika

   Koszty faktyczne lub zryczałtowane

   W rocznym rozliczeniu podatku PIT 40 podatnik ujmuje przychody i koszty ich uzyskania za rok podatkowy, za który jest sporządzane rozliczenie czyli tak samo jak ma to miejsce w informacji PIT 11. Jeśli chodzi o koszty to są zazwyczaj koszty zryczałtowane, które podlegają limitowaniu. Jeśli podatnik był zatrudniony na podstawie jednej umowy o pracę u danego pracodawcy, zryczałtowane roczne koszty uzyskania przychodów w wysokości podstawowej nie mogą przekraczać w rozliczeniu rocznego limitu tj.    1 335 zł. Jednak jeśli umów było więcej niż jedna, wtedy limit rocznych kosztów uzyskania przychodów wynosi 2 002,05 zł. Natomiast zryczałtowane podwyższone koszty pracownicze nie mogą przekroczyć kwoty 1 668,72 zł oraz 2 502,56 zł. Z kolei u pracowników korzystających z praw autorskich (w ramach umów cywilnoprawnych oraz umów o prace) roczne koszty uzyskania przychodów nie mogą przekroczyć kwoty 42 764 zł.
   Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych u niektórych podatników daje możliwość zastosowania w PIT 40 koszty w wysokości rzeczywiście poniesionych wydatków. Jest to możliwe tylko wtedy, gdy koszty te są rzeczywiście wyższe od rocznych zryczałtowanych kosztów uzyskania przychodów i równocześnie dojazd do miejsca pracy odbywa się za pomocą środków transportu kolejowego, promowego, autobusowego lub komunikacji miejskiej. Ponadto poniesione wydatki na dojazd powinny zostać udokumentowane imiennymi biletami okresowymi.

Odliczenie i doliczenie stosowane przez płatnika

   W  PIT 40 płatnika odlicza od dochodu składki pobrane w ciągu roku na ubezpieczenie społeczne oraz kwoty zrealizowanych zwrotów nienależnie pobranych świadczeń, które wcześniej powiększyły dochód podlegający opodatkowaniu, jeśli nie zostały świadczenia te potrącone od dochodu przy poborze zaliczki. Do podatku należy doliczyć otrzymany zwrot, poprzednio zapłaconych i odliczonych składek na ubezpieczenie zdrowotne.

   

Forma przekazania, a termin złożenia

   Płatnicy, którzy sporządzają PIT 11 jak i PIT 40 są zobowiązani dostarczyć te PIT-y do urzędu skarbowego za pomocą środków komunikacji elektronicznej. Dokumenty te należy złożyć do końca lutego roku następnego następującego po roku podatkowym, który jest rozliczany.
   Zasada ta ma jeden wyjątek polegający na tym, że niektórzy podatnicy mogą sporządzić PIT-y te w formie papierowej. Możliwość taka jest tylko wtedy, gdy płatnik składa dokumenty te za maksymalnie pięciu podatników oraz nie dokonuje tego za pośrednictwem biura rachunkowego. Wtedy jednak płatnik z obowiązku przekazania PIT-ów do urzędu skarbowego musi wywiązać się do końca stycznia następnego roku po roku podatkowym, który rozlicza. W związku z tym tacy płatnicy rozliczenie za 2016 r. muszą złożyć do wtorku 31 stycznia 2017 roku.
   Skrócony termin przekazania do urzędu skarbowego w formie papierowej dokumentów  PIT 11 i PIT 40 nie oznacza skrócenia terminu przekazania podatnikom tych dokumentów. Dokumenty te muszą zostać przekazane podatnikom do końca lutego następnego roku po roku podatkowym, który jest rozliczany. W związku z tym podatnicy rozliczenie za 2016 r. muszą otrzymać do 28 lutego 2017 roku.

Zobowiązani do sporządzenia PIT 40 są:

• zakłady pracy zobowiązane do obliczania oraz pobierania w ciągu roku zaliczek na podatek dochodowy od osób, które otrzymują od tych zakładów przychody ze stosunku pracy, stosunku służbowego, pracy nakładczej bądź spółdzielczego stosunku pracy, zasiłki pieniężne z ubezpieczenia społecznego wypłacane przez zakład pracy, a w spółdzielniach pracy wypłaty z tytułu udziału w nadwyżce bilansowej;

• jednostki organizacyjne uczelni, zakłady pracy, placówki naukowe oraz inne jednostki wypłacające stypendiów;

• osoby prawne i jednostki organizacyjne, które wypłacają renty i emerytury z zagranicy;

• centrum integracji społecznej pobierającej zaliczki na podatek dochodowy od wypłaconych integracyjnych świadczeń, motywacyjnej premii integracyjnej, przyznanych na podstawie ustawy o zatrudnieniu socjalnym.

PRZYKŁAD

Pan Zdzisław był zatrudniony w 2016 roku u jednego pracodawcy na podstawie dwóch umów o prace. Natomiast Pan Ryszard był zatrudniony u tego samego pracodawcy na podstawie jednej umowy o prace.Obydwóm Panom wynagrodzenie za prace było wypłacane od stycznia do października ostatniego dnia miesiąca. Natomiast za okres od październiak do grudnia wynagrodzenie zostało wypłacone 28 grudnia 2016 roku. W związku z tym Ci pracownicy w 2016 roku w  10 miesięcach otrzymali wynagrodzenie za 12 miesięcy.

   Pracodawca płacąc Panu Zdzisławowi wynagrodzenie z dwóch umów o prace przy obliczaniu zaliczki na podatek dochodowy stosował podwojone koszty uzyskania przychodu, które wynoszą 222,50 zł (111,25*20). W dokumencie PIT 11 za 2016 rok zostaną wykazane koszty o łącznej kwocie 2 225 zł (222,50 zł *10 miesięcy). Pan Zdzisław ma obowiązek w zeznaniu rocznym ograniczyć koszty uzyskania przychodu i rozliczyć je w ramach rocznego limitu to jest 2 002,05 zł.

    Panu Ryszardowi w PIT 11 pracodawca mimo przepracowanych przez niego 12 miesięcy liczy koszty uzyskania przychodu z 10 miesięcy, w których została dokonana wpłata zaliczki na podatek dochodowy. To jest 1112,50 zł kosztów uzyskania przychodów (111,25 zł*10 miesięcy). Pan Ryszard ma jednak prawo w zeznaniu rocznym zastosować koszty ze wszystkich 12 miesięcy to jest 1335 zł (12miesiecy * 111,25zł).

Kto musi zapłacić zaliczkę grudniową

 

Zaliczka przedsiębiorcy w podatku dochodowym od osób fizycznych za grudzień albo ostatni kwartał roku różni się od pozostałych opłacanych zaliczek za miesiąc lub kwartał w roku podatkowym. W odróżnieniu do tycz zaliczek, termin zapłaty zaliczki za grudzień bądź IV kwartał wypada już w następnym roku podatkowym.

   

Podatek z zeznania w miejsce zaliczki

   Przedsiębiorcy będący osobami fizycznymi, którzy są opodatkowani na zasadach ogólnych czyli podatkiem liniowym i według skali podatkowej w trakcie trwania roku podatkowego mają oni obowiązek wpłacania zaliczki na poczet podatku dochodowego. W zasadzie dokonują oni tych wpłat miesięcznie lub kwartalnie. Zgodnie z artykułem 44 ustęp 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych zapłata zaliczki za ostatni miesiąc bądź kwartał roku, obliczonej w taki sam sposób jak zaliczki za poprzednie miesiące (kwartały) dokonuje się do 20 stycznia następnego roku podatkowego. Przepis ten dopuszcza jednak możliwość niezapłacenia zaliczki za ostatni miesiąc lub kwartał roku podatkowego. Aby mieć taką możliwość przedsiębiorca jest zobowiązany rozliczyć się wcześniej z podatku dochodowego za cały rok niż to wynika z obowiązujących zasad w tym zakresie. 

   Zeznanie podatkowe PIT 36 L i PIT 36 przedsiębiorcy są zobowiązani złożyć do 30 kwietnia w następnym roku podatkowym. Do tego samego dnia powinna być również wpłacona różnica pomiędzy podatkiem należnym wynikającym zeznania rocznego, a sumą należnych zaliczek za dany rok, w tym także sumą zaliczek pobranych przez płatników. Ustawodawca zwolnił z obowiązku dokonania ostatniej wpłaty zaliczki na podatek dochodowy za dany rok tych przedsiębiorców, którzy do 20 stycznia następnego roku podatkowego dokonają rozliczenia rocznego podatku dochodowego.

      Samo złożenie rocznego zeznania podatkowego do 20 stycznia nie zwalnia od wpłaty zaliczki. W tym samym czasie musi zostać dokonana wpłata wynikająca z rocznego zeznania podatkowego.

   Złożenie tylko rocznego zeznania podatkowego do 20 stycznia, a zapłacenie podatku rocznego po 20 stycznia, nie zwalnia z zapłaty zaliczki na podatek dochodowy za grudzień/IV kwartał. Na przykład jeśli przedsiębiorca rozliczający podatek liniowo złoży zeznanie roczne 17 stycznia 2017 r., a dokona wpłaty podatku wynikającego z rozliczenia rocznego 19 stycznia 2017 r. to zostanie on zwolniony z zapłaty zaliczki za grudzień/IV kwartał.

  

 Podstawa opodatkowania bez żadnych zmian

   Inne zasady realizowania ostatniej wpłaty zaliczki nie przekładają się na niejednakowy sposób ustalania podstawy opodatkowania przy jej obliczaniu.
   Przedsiębiorcy, którzy są osobami fizycznymi i rozliczają się na zasadach ogólnych prowadząc książkę przychodów i rozchodów, dochód podlegający opodatkowaniu określa różnica między przychodami, a kosztami uzyskania przychodów wynikających z księgi podatkowej. Wysokość kosztów jak i przychodów ustala się narastająco (czyli suma wszystkich przychodów i kosztów od początku roku podatkowego).
   Ustalenie podstawy opodatkowania przebiega inaczej u podatników sporządzających na koniec miesiąc remanent surowców, towarów i materiałów pomocniczych. Tacy przedsiębiorcy przy wyliczaniu zaliczki muszą brać pod uwagę art. 24 ust. 2 ustawy pdof. Z ustawy tej wynika, że dochód określa się jako różnica pomiędzy przychodami, a kosztami uzyskania przychodów:

• powiększony o różnice między wartością remanentu końcowego i początkowego materiałów (surowców) podstawowych i pomocniczych, towarów handlowych, wyrobów gotowych, półwyrobów, braków i odpadków jeśli wartość remanentu końcowego jest większa od remanentu początkowego albo
• pomniejszony o różnice między wartością remanentu początkowego i końcowego, jeśli wartością remanentu początkowego jest wyższa od  remanentu końcowego.

   Podatnicy, którzy w czasie trwania roku podatkowego przy określeniu dochodu obliczając zaliczkę na podatek dochodowy biorą pod uwagę różnice remanentowe to są zobowiązani obliczyć zaliczkę za grudzień/ IV kwartał w taki sam sposób. Jednakże podatnicy, którzy przy obliczaniu zaliczki podatkowej nie brali pod uwagę tych różnic - nie biorą ich także pod uwagę przy obliczaniu zaliczki za grudzień/IV kwartał.

   Zaliczka za grudzień/ IV kwartał tak jak pozostałe miesiące/ kwartały wyliczana jest w rachunku narastającym. Z tego powodu przy obliczaniu zaliczki za grudzień/ IV kwartał należy wziąć pod uwagę dochód ze wszystkich dwunastu miesięcy roku podatkowego. Dla podatników ustalających zaliczkę na podatek duchowy z uwzględnianiem  różnice remanentowych, rozliczenie to stanie się ostatecznym rozliczeniem rocznego dochodu. Jako remanent początkowy do obliczenia różnicy remanentowej przyjmuje się w każdym miesiącu spis z natury na dzień 1 stycznia danego roku podatkowego, a jako końcowy przyjmuje się spis z natury na dzień 31 grudnia danego roku podatkowego.

   Natomiast ustalając dochód jako różnice między przychodami, a kosztami wynikającymi z księgi podatkowej przy obliczaniu zaliczki za grudzień/IV kwartał nie uwzględniając różnic remanentowych to dochód wynikający z zeznania rocznego może się różnić od dochodu ustalonego na potrzeby obliczenia zaliczki za grudzień/IV kwartał.